คนสองคน ในห้องที่กำลังจะใช้เป็นห้องเรียนของเด็กอนุบาลในวันเปิดเทอมนี้

มือทั้งสี่ขยับเพื่อตระเตรียมงาน  ขณะที่บทสนทนายังพรั่งพรู สลับกับเสียงหัวเราะคิกคักไม่ขาด

ช่วงแว๊ปหนึ่ง เรานึก แล้วก็พูดสิ่งที่คิดออกมาทันที

"ตอนอยู่หลายๆคนเห็นไม่ค่อยคุย  เพิ่งรู้ว่าพี่นี่ก็ฮาดีนะ หนูชอบหว่ะ"

เหรอ... อ๋อ.. ก็คุยไม่ทัน พูดไม่ทันเค้า  (ยิ้มมม)

พี่เองก็ไม่คิดว่าเธอจะคุยเก่งขนาดนี้นะเนี่ย เห็นเงียบๆ (ยิ้มมมอีกครั้ง)

"พี่หาว่าตอนนี้หนูพูดมากใช่มั๊ย - -"  <<< อันนี้คิดในใจ

อืมมม

พันธุ์เดียวกัน

......................................

บางคนเลือกที่จะนั่งฟัง แทนการแทรกแซงทางการพูด

เวลาอยู่กันฝูงใหญ่ๆ หลายคน หลายความ ว่ากันไป

พูดไม่ทัน                     ก็เงียบ

พูดแล้วคนอื่นไม่เข้าใจ  ก็เงียบ

พูดแล้วคนอื่นเข้าใจผิด ก็เงียบ

 

 

มองดูตัวเอง ประเด็นหลังนี้เราถนัดนัก - -"

ไม่ใช่แค่คำพูด  แต่รวมถึงการกระทำค้วย

สื่อสารให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ตลอด

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

มีอยู่ครั้งหนึ่ง

เพื่อนที่มาจากลำปางเค้าพูดภาษาถิ่น

เราได้ฟัง แล้วก็ยิ้ม (ในความน่ารักของสำเนียง)

ปรากฏว่าถูกโกรธ

เค้าเข้าใจว่าไปยิ้มเยาะภาษาบ้านเกิดเค้าซะง้น - -"

หลังๆมาเวลาจะพูด จะทำอะไร ก็คิดหนัก

บางครั้งบางที ก็เคยคิดยากจะไม่แคร์สื่อขึ้นมาบ้าง

แต่ก็รู้สึกไม่ดี ถ้ามีคนใดคนหนึ่งที่เรารู้สึกยี๊กับเขา หรือเขาอี๋ อีเดียดเราขึ้นมา...

มันก็ทำงานด้วยกันลำบาก(ใจ)

 

.............................................

 

เคยมีคนถามว่า ไม่อึดอัดรึ มันไม่เป็นตัวเองรึเปล่า?

อืมมม อันที่จริงก็ไม่ขนาดนั้น เราก็มีคนที่เราคุยได้ไง

ในชีวิตมันก็น่าจะมีอย่างน้อยซักคนหนึ่ง

ที่เราสามารถคุยแบบที่เราเป็นเราได้

น่าจะนะ  คิดว่างั้น 

 

 

 

พอละ...

เขียนๆไปเริ่มออกทะเล - -"

ขอบคุณพี่หนึ่ง ที่คุยกันจนถึงเช้า

และ....  ยินดีที่ได้ร่วมงานกันเด้อ